Connect with us

science

Określ ścieżkę w mózgu Towarzystwo Maxa Plancka

Published

on

Określ ścieżkę w mózgu  Towarzystwo Maxa Plancka

Badanie wykazało, w jaki sposób białka przekształcają pączkujące neurony w wyspecjalizowane neurony

Rozwój mózgu to bardzo złożony proces, który obejmuje wiele skoordynowanych etapów. Kluczowa jest precyzyjna aktywacja konkretnych genów. Zespół kierowany przez Christiana Mayera z Instytutu Inteligencji Biologicznej im. Maxa Plancka odszyfrował ważną funkcję białka MEIS2: aktywuje ono geny niezbędne do tworzenia hamujących neuronów projekcyjnych. Neurony te są niezbędne do kontroli ruchu i podejmowania decyzji. Ponadto wykazano, że mutacja MEIS2, o której wiadomo, że występuje u pacjentów z ciężką niepełnosprawnością intelektualną, zakłóca te procesy. Badanie dostarcza cennych informacji na temat rozwoju mózgu i konsekwencji mutacji genetycznych.

Neurony są doskonałym przykładem wzajemnie powiązanych relacji rodzinnych. Komórki tworzące mózg występują w setkach różnych typów, a każdy rozwija się z ograniczonej liczby wspólnych komórek progenitorowych – ich niedojrzałych „rodziców”. Podczas rozwoju w pojedynczej komórce progenitorowej aktywowany jest tylko określony zestaw genów. Konkretny moment czasowy i zestaw aktywowanych genów określa ścieżkę rozwoju, jaką wybierze komórka. W niektórych przypadkach pozornie identyczne komórki progenitorowe rozwijają się w uderzająco różne neurony.

Ta złożoność jest nie tylko zadziwiająca, ale też nie jest łatwa do systematycznego rozszyfrowania. Jednak Christian Mayer i jego zespół podjęli się tego zadania ( Badania różnorodności mózgu). Razem z kolegami z Monachium i Madrytu udało im się teraz dodać kolejny element układanki do zrozumienia rozwoju neuronów.

Powiązania komórek hamujących

Naukowcy zbadali powstawanie neuronów hamujących wytwarzających neuroprzekaźnik GABA. Komórki te są znane ze swojej dużej różnorodności. Te neurony hamujące mogą być połączone z lokalnymi sieciami w mózgu dorosłego lub mogą tworzyć aksony dalekosiężne prowadzące do odległych obszarów mózgu. Lokalnie połączone „interneurony” są istotną częścią obwodów kory mózgowej, łączącą ze sobą neurony. Jednakże bardziej rozległe „neurony projekcyjne” zlokalizowane są głównie w podkorowych obszarach mózgu i przyczyniają się do zachowań związanych z motywacją, nagrodą i podejmowaniem decyzji. Obydwa typy komórek, interneurony i neurony projekcyjne, powstają w tym samym obszarze rozwijającego się mózgu. Stąd młode neurony migrują do ostatecznego miejsca w mózgu.

Z pomocą A Podejście oparte na kodach kreskowych Christianowi Mayerowi i jego zespołowi udało się prześledzić powiązania rodzinne między komórkami progenitorowymi a młodymi neuronami hamującymi. Odkryli, że białko zwane MEIS2 odgrywa ważną rolę, gdy komórka progenitorowa „decyduje się” przekształcić w interneuron lub neuron projekcyjny. Dzieje się tak, ponieważ MEIS2 wspiera maszynerię komórkową w aktywacji genów wymaganych do przekształcenia komórki progenitorowej w neuron projekcyjny.

Białko o dalekosiężnym działaniu

Aby umożliwić tę transformację, MEIS2 współpracuje z innym białkiem znanym jako DLX5. Jeśli brakuje MEIS2 lub nie działa on niezawodnie, rozwój neuronów projekcyjnych zostaje zatrzymany i zamiast tego większa część komórek progenitorowych przekształca się w interneurony. Jednak MEIS2 nie jest w stanie samodzielnie poradzić sobie z tym zadaniem. „Nasze eksperymenty wykazały, że MEIS2 i DLX5 powinny łączyć się w tym samym czasie i w tych samych komórkach” – wyjaśnia Christian Mayer. „Tylko połączenie tych dwóch białek aktywuje wszystkie niezbędne geny kontrolujące rozwój neuronów projekcyjnych”.

Znaczenie tego procesu regulacyjnego podkreślają doniesienia dotyczące wariantu MEIS2 udokumentowane u pacjentów z niepełnosprawnością intelektualną i opóźnieniem rozwoju. Z powodu niewielkiej zmiany w genie MEIS2 produkowane jest nieco inne białko. Zespół Christiana Mayera przetestował w swoich eksperymentach ten wariant MEIS2 i odkrył, że geny niezbędne do tworzenia neuronów projekcyjnych nie zostały aktywowane. „Fakt, że ten wariant MEIS2 nie może aktywować genów niezbędnych do tworzenia neuronów projekcyjnych, może przyczynić się do zaburzeń neurorozwojowych obserwowanych u pacjentów z mutacjami w genie tego białka” – wyjaśnia Christian Mayer.

Złożony mechanizm kontroli genów

Pod wrażeniem tego odkrycia naukowcy zwrócili uwagę na mechanizm, dzięki któremu MEIS2 aktywuje geny wymagane dla neuronów projekcyjnych. „Pacjenci z mutacjami MEIS2 wykazują bardzo różne skutki, takie jak nieregularne palce u nóg, upośledzony rozwój płuc i mózgu, a nawet niepełnosprawność intelektualna. „Na pierwszy rzut oka te objawy nie są ze sobą powiązane” – mówi Christian Mayer. „To pokazuje, jak ważne jest to zrozumieć, że „geny często pełnią bardzo różne role w różnych częściach ciała”.

Genom organizmu zawiera miliony niekodujących elementów regulatorowych. Elementy te same w sobie nie kodują białek, ale działają jak przełączniki kontrolujące, kiedy i gdzie geny są włączane i wyłączane. „Tak zwane wzmacniacze działają jako tłumacze sygnałów białkowych w komórce. Kiedy MEIS2 i DLX5 łączą się, aktywowane są niektóre wzmacniacze. Ten specjalny zestaw wzmacniaczy z kolei aktywuje geny neuronów projekcyjnych w mózgu. W innych częściach ciała , MEIS2 oddziałuje z innymi białkami, co prowadzi do aktywacji innych zestawów wzmacniaczy.

Niedawno zakrojone na szeroką skalę badania sekwencjonowania wykazały, że możliwa jest systematyczna i wysoce wiarygodna identyfikacja genów ryzyka w zaburzeniach neurorozwojowych. Przyszłe badania powinny zatem skupiać się również na interakcjach molekularnych między białkami kodowanymi przez geny ryzyka, takie jak MEIS2. Może to utorować drogę do wszechstronnego zrozumienia mechanizmów biologicznych leżących u podstaw zaburzeń neurorozwojowych.

READ  Niedobór witaminy D zimą - Wiadomości Augsburg, Allgäu i Ulm
Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

science

Dziś przypada Światowy Dzień Parkinsona, a chorobą dotkniętą są głównie osoby starsze

Published

on

Dziś przypada Światowy Dzień Parkinsona, a chorobą dotkniętą są głównie osoby starsze
  1. Strona główna
  2. lokalny
  3. Fitzenhausena

Naciska

Tak zwana dystonia, czyli drżenie rąk i ograniczenia motoryczne, jest najbardziej oczywistym objawem choroby Parkinsona. © Panther Media Andrey Popov

Dziś, 11 kwietnia, Światowa Organizacja Zdrowia i Parkinson's Europe ogłosiły Światowy Dzień Parkinsona. Przypomina nam angielskiego lekarza Jamesa Parkinsona.

Eshveg – po raz pierwszy opisał objawy choroby w książce w 1817 roku. Jego datą urodzenia jest 11 kwietnia (1755-1824). Rozmawialiśmy z konsultantem neurologicznym dr. Meliny Euler o objawach, diagnostyce, przebiegu i możliwościach leczenia w Klinice Werra-Meißner.

Jakie są objawy choroby Parkinsona?

Typowe objawy zespołu Parkinsona, znanego również jako idiopatyczny zespół Parkinsona, obejmują sztywność, uczucie sztywności i wzmożone napięcie mięśniowe, akinezję, czyli uogólnione spowolnienie, zmniejszoną mimikę, problemy z małą motoryką i drżenie. Zwykle powoduje to drżenie ręki lub nogi w spoczynku.

Czy istnieje klasyczna postać objawów?

Charakter tych objawów jest różny u poszczególnych pacjentów. Na przykład są pacjenci, u których głównym celem jest drżenie, u innych występuje znaczne ograniczenie ruchu lub nawet ich kombinacja. Początek często jest jednostronny i zwykle występują zaburzenia ruchu ręki lub nogi, które mogą być również bolesne, dlatego pierwszą wizytą u lekarza jest często wizyta u ortopedy.

Kto jest dotknięty?

Choroba Parkinsona dotyka głównie osoby starsze w wieku od 55 do 65 lat. Na początku tak zwane objawy niemotoryczne mogą obejmować zaburzenia węchu, wahania nastroju, takie jak łagodna drażliwość z depresją, przewlekły ból, zaparcia i zaburzenia snu. Kiedy sen senny jest zaburzony, partner pacjenta może na przykład zauważyć bardzo zakłócony sen z dużą ilością ruchów. Idiopatyczna choroba Parkinsona jest chorobą postępującą, która obecnie jest nieuleczalna.

Jak diagnozuje się chorobę Parkinsona?

Przede wszystkim o historii choroby i badaniu neurologicznym. Jeśli istnieje podejrzenie diagnozy, można rozpocząć badanie dopaminy lub leku na obecność dopaminy. Podejrzenie rozpoznania potwierdza poprawa objawów po podaniu dopaminy. Należy dodać obrazowanie głowy (MRI), nawet w celu wykluczenia innych chorób. Prezentacja funkcjonalna w medycynie nuklearnej może być przydatna w dalszej diagnostyce lub w odróżnieniu od innych patologii związanych z objawami choroby Parkinsona.

READ  Ryzyko udaru u młodych ludzi: jedna grupa krwi zagrożona

Jakie są różne przebiegi i stadia choroby?

Postęp jest bardzo powolny, ale postępuje także szybko. Jednak zbilansowana dieta śródziemnomorska i regularne ćwiczenia (co najmniej 30 minut dziennie) mogą mieć pozytywny wpływ na przebieg choroby.

Na ile chory może uczestniczyć w „normalnym życiu”?

Możliwe jest uczestnictwo w normalnym życiu. Przykładem długiego przebiegu choroby Parkinsona jest kanadyjsko-amerykański aktor Michael J. Fox (obecnie 63 lata), u którego w wieku 29 lat zdiagnozowano chorobę Parkinsona. Założył Fundację Badań nad Chorobą Parkinsona im. Michaela J. Foxa, która wspiera liczne projekty badawcze dotyczące terapii i potencjalnych lekarstw na chorobę Parkinsona.

Jak leczy się chorobę Parkinsona w szpitalu Werra-Meißner?

Zajmujemy się kompleksowym leczeniem choroby Parkinsona. Oznacza to, że intensywne zabiegi (fizjoterapia, terapia zajęciowa i logopedia) realizowane są przez okres co najmniej 14 dni i objęte są kompleksową opieką medyczną. W ramach leczenia tworzone są indywidualne cele leczenia i plan leczenia, które powinny prowadzić do poprawy jakości życia i niezależności. Ponadto nasza opieka społeczna oferuje porady dotyczące poprawy wsparcia domowego. Obejmuje to na przykład ubieganie się o usługi pielęgniarskie, podwyższanie poziomu opieki lub przepisywanie lub zwiększanie środków pomocniczych.

Jak uzyskać kompleksowe leczenie?

Instrukcja kompleksowego leczenia choroby Parkinsona może być przekazana poprzez istniejącą terapię w praktyce neurologicznej. Jest to możliwe również w naszym domu po specjalnej konsultacji z ordynatorem medycznym, panią B.D. Med. Nölkera oraz poprzez moje konsultacje ambulatoryjne w Przychodni Umacniania. Zawsze dobrze jest widzieć indywidualny postęp, jaki można osiągnąć w tym okresie intensywnego leczenia. czerwony/t

Do osoby

lekarz. Anna Melina Euler W 2016 roku ukończyła studia z zakresu Medycyny Człowieka na Uniwersytecie Georga Augusta w Getyndze. Za rozprawę doktorską otrzymała Nagrodę Doktorską. Od końca 2022 roku jest starszym neurologiem w Klinice Werra-Meißner w Eschwegi. ts

READ  Zapobieganie zawałowi serca: Dziesięć wskazówek dotyczących higieny jamy ustnej przed zapaleniem dziąseł
Continue Reading

science

Dlaczego połączenie witaminy C i serum hialuronowego jest tak korzystne?

Published

on

Dlaczego połączenie witaminy C i serum hialuronowego jest tak korzystne?

Witamina C kontra kwas hialuronowy: korzyści w skrócie

Jak wspomniano wcześniej, witaminę C można stosować ze względu na jej właściwości Działanie antyoksydacyjne Neutralizuj wolne rodniki. Korzystnie wpływa także na zdrową, promienną i młodą skórę. Witamina C jest konieczne do skonfigurowania KolagenCo nadaje naszej skórze elastyczność. Zdrowe tworzenie kolagenu jest ważne dla pięknej skóry z mniejszą liczbą zmarszczek. Witamina C zawarta w „Witamina C + serum hialuronowe” firmy Pascoe ma właśnie taki wkład.

Kwas hialuronowy to prawdziwy klasyk kosmetyków nawilżających. Substancja naturalnie występująca w organizmie Na gram można związać do 6 litrów płynu. Jeśli chodzi o działanie przeciwstarzeniowe, czyni go to wsparciem przeciwzmarszczkowym, ponieważ powstawanie zmarszczek jest bezpośrednio związane ze starzeniem się skóry i zdolnością skóry do wytwarzania kwasu hialuronowego.

W skrócie: zapewnia to połączenie witaminy C i kwasu hialuronowego Aby uzyskać maksymalne efekty przeciwstarzeniowe, Gdzie skóra jest zmiękczona i napięta.

Oto wszystkie zalety w skrócie:

  • Stymuluje produkcję kolagenu
  • Dla jędrnej skóry
  • Ochrona przed wolnymi rodnikami
  • Intensywne nawilżenie
  • Zmiękcza skórę

Wskazówka dotycząca aplikacji: Nałóż serum z witaminą C i hialuronem Codziennie rano i wieczorem Na oczyszczoną twarz. Już wkrótce możesz cieszyć się młodszym wyglądem.

Więcej dobrych serum przeciwstarzeniowych znajdziesz tutaj:

READ  Nocne „przytulanie”: co pomaga nie bać się w ciemności
Continue Reading

science

Rozwiązanie zagadki: Zderzenie wyjaśnia tajemnicze właściwości dwóch gwiazd

Published

on

Rozwiązanie zagadki: Zderzenie wyjaśnia tajemnicze właściwości dwóch gwiazd

Gigantyczna kolizja, która miała miejsce kilka tysięcy lat temu, mogłaby wyjaśnić cały szereg tajemniczych właściwości układu podwójnego gwiazd, które w przeciwnym razie stwarzałyby poważne problemy dla obecnych teorii. Tak wyjaśniło Europejskie Obserwatorium Południowe (ESO).Jakich narzędzi użyto do gromadzenia danych. Astronomowie dowiedzieli się o tym układzie, ponieważ znajdujące się tam dwie gwiazdy wyraźnie się od siebie różniły. Ponieważ jednak gwiazdy te zwykle tworzą się razem, zwykle są do siebie podobne jak bliźniaki. Zespół badawczy zakłada obecnie, że kiedyś istniały trzy gwiazdy, z których dwie zderzyły się ze sobą. Mogło to również spowodować powstanie „pięknej mgły”, która obecnie spowija system.

reklama

Jak wyjaśniła Abigail Frost, astronomka z Europejskiego Obserwatorium Południowego, wiele danych pochodzących z systemu nie miało sensu. Jedna z dwóch gwiazd wydawała się znacznie młodsza od drugiej, a jednocześnie posiadała pole magnetyczne, w przeciwieństwie do swojej towarzyszki. Poza tym rzadko zdarza się, aby dwie gwiazdy były otoczone mgławicą, w tym przypadku ma ona zaledwie 7500 lat, czyli jest setki razy młodsza od obu gwiazd. W końcu znaleziono w niej duże ilości azotu, węgla i tlenu, czyli wszystkich pierwiastków, których można by się spodziewać we wnętrzu gwiazdy, ale nie w jej otoczeniu. To „tak, jakby brutalne wydarzenie ich wyzwoliło”. To jest właśnie wyjaśnienie. Dokonano odkrycia W czasopiśmie Science.

Zespół wysuwa hipotezę, że układ gwiezdny pierwotnie składał się z trzech ciał niebieskich, z których dwa stawały się coraz bliżej siebie. Trzeci krążył wokół nich w większej odległości. Kiedy dwie wewnętrzne gwiazdy w końcu się zderzyły, powstała nowa gwiazda, a duża ilość materiału została wyrzucona na zewnątrz. Teraz zobaczymy jego pozostałości w postaci mgły. Tymczasem wydaje się, że nowo utworzona gwiazda stała się magnetyczna w wyniku połączenia, co rozwiązałoby zagadkę astronomii. Ponieważ podczas gdy gwiazdy o małej masie, takie jak Słońce, zwykle mają pole magnetyczne, większe gwiazdy nie są w stanie utrzymać go przez długi czas. Pole magnetyczne musiało powstać stosunkowo niedawno – właśnie w wyniku tej fuzji.

READ  Ryzyko zawalenia się na skutek kryzysu klimatycznego: Drzewa mogą się udusić


(meh)

Do strony głównej

Continue Reading

Trending