Czas wyjąć broszurę! Oprócz dużej zapowiedzi finałów NBA pomiędzy Knicks i Spurs, oto kilka głównych osi taktycznych, które będą decydujące dla obu drużyn, jeśli chcą sprowadzić trofeum do domu. Zaczynamy!
Na początek krótkie podsumowanie sezonu pomiędzy naszymi zespołami.
-
- Finał Pucharu NBA: Knicks – Ostrogi (124-113)
- 31 grudnia 2025 r.: Ostrogi – Knicks (134-132)
- 1 marca 2026 r.: Knicks – Ostrogi (114-89)
Hej, co Spurs – Knicks zrobili w tym sezonie?
🔸 124-113 dla Knicks w finale Pucharu NBA
🔸 134-132 dla Spurs 31 grudnia (31-13 dla Wemby, potem kontuzja kolana)
🔸 114-89 dla Knicks 1 marca (koniec passy 11 zwycięstw dla Spurs) pic.twitter.com/aIfzrrMu6p
— TrashTalk (@TrashTalk_fr) 1 czerwca 2026 r
The Knicks, (bardzo) zbiorowe zagrożenie ofensywne
Knicks mają niezwykle skuteczną siłę: atak. Nowy Jork to zdecydowanie najlepszy atak w play-offach. Z pewnością nie napotkali jeszcze tak dużej defensywy jak Spurs, ale obserwacja jest oczywista: ze średnią 119,9 punktów na mecz znacznie wyprzedzają zespoły, które uzyskały bilet na posezon.
Powód: wiele profili, które mogą karać z dowolnego miejsca na boisku. Jalen Brunson, Karl-Anthony Towns (do jego roli wrócimy poniżej), Mikal Bridges, OG Anunoby, Josh Hart, Miles McBride, Landry Shamet, Jordan Clarkson… tak wielu graczy, którzy nawet jeśli niektórzy mają ograniczoną liczbę minut, dzięki dobrej zmianie potrafią zapalić się w mgnieniu oka. 40% rzutów za 3 punkty podczas tych play-offów to mocny wynik. Bardzo mocny.
Bockers zajmują także pierwsze miejsce pod względem liczby asyst w sezonie (26,7 na mecz, prawie o dwie więcej niż Spurs). Niemniej jednak wskaźnik użycia jest nieco mniej zrównoważony niż w przypadku Spurs, co logicznie rzecz biorąc powinno dawać przeciwnikowi wskazówki podczas jego przygotowań. Ta statystyka ma jednak swoje ograniczenia, ponieważ zawodnik może na mecie dotknąć piłki w ataku tylko dwa razy i za każdym razem się rozbić.
Knicks będą musieli koniecznie znaleźć sposób na utrzymanie ataku, aby zmusić Spurs do podjęcia niekorzystnych wyborów w obronie. San Antonio ma wystarczająco duży profil defensywny, aby wpływ Knicks jako grupy mógł być ograniczony w pojedynkach, ale trwałe zatrzymanie machiny będzie wymagało znacznie więcej: prawdziwa zbiorowa strategia, która musi przechylić Knicks w tych bezpośrednich pojedynkach.
Karl-Anthony Towns kluczem do serialu?
Często używany jako punkt zaczepienia na wysokim słupku, gdzie jego wpływ na grę był jak dotąd największy (poprzez podanie mu podania lub pojedynek), KAT jest niewątpliwie zawodnikiem, który pozwoli Knicks zrobić różnicę. Spurs pokazali już pewne trudności w zarządzaniu ekranami Isaiaha Hartensteina, który wyróżniał się tym, że Shai Gilgeous-Alexander (w szczególności) mógł cieszyć się korzystnymi pojedynkami pod względem dostępnej przestrzeni w trybie pick and roll.
Trudność wzrasta o kilka poziomów w przypadku Karl-Anthony Towns. Tam, gdzie Hartenstein nie miał większego zastosowania po ustawieniu ekranu, poza kilkoma odosobnionymi sytuacjami, gdy Victor Wembanyama zdecydował się pomóc beneficjentowi ekranu, Towns jest znacznie bardziej problematyczne.
Oczywiście KAT może zanurkować w kierunku koła, jeśli zostanie pozostawiony wolny lub będzie broniony przez mniejszego gracza. Jednak dużym problemem, jaki będzie stwarzał dla Spurs, jest to, że potrafi także grać „pop”, to znaczy przesuwać się na zewnątrz, aby skorzystać z otwartego strzału. A tam, jeśli za jego obronę będzie odpowiadać Victor Wembanyama, nie będzie już mógł sobie pozwolić na pomoc przy robieniu ekranu, ponieważ Towns to potężny snajper (48,9% przy 3 punktach od początku play-offów…) i pozostawienie go otwartego byłoby zdecydowanie zbyt niebezpieczne. Można śmiało założyć, że większość posiadania Knicks została wykonana przy pomocy siatki od Towns do Bridges, Brunson i Anunoby.
Poza ekranem Towns to także zawodnik, który po Jalenie Brunsonie (który jest czołowym twórcą drużyny) rozdaje najwięcej asyst. 5,6 na mecz, pozyskanie zwrotnika, który jeśli uda mu się zająć pozycję na najwyższym słupku, będzie stanowił realne zagrożenie. Aby temu zapobiec, Spurs mają oczywiście Wemby, ale znowu nie jest zbyt możliwe, aby grać w trybie pływającym, aby zanurkować i pomóc przyjacielowi w pojedynku.
I widzieliśmy to w sekwencjach, w których KAT rozgrywał swoje bezpośrednie pojedynki: nie zapewnienie mu przeciwnika proporcjonalnego do zagrożenia, jakie reprezentuje, to strategia, która prawdopodobnie będzie trudna do utrzymania. Zwłaszcza biorąc pod uwagę niebezpieczeństwo, jakie stanowi Obcy po obu stronach boiska, KAT prawdopodobnie będzie miał wolną rękę (szczególnie na początku meczu na początku serii), aby rozegrać kilka bezpośrednich pojedynków z Wembym w nadziei, że szybko go fauluje.
Rola Luke’a Korneta będzie również prawdopodobnie decydująca w przerwach na Wemby i konieczne (dlaczego nie?) może nawet jest wyobrażenie sobie sekwencji, w których Wembanyama i jego dubler są na boisku w tym samym czasie, jeśli sytuacja stanie się zbyt skomplikowana.
Jakie opcje obrony dla Spurs?
Jak wspomnieliśmy wcześniej, Knicks mają mnóstwo opcji ofensywnych w wielu różnych zestawieniach. Spurs będą zatem musieli dokonać trudnych wyborów i niewątpliwie pracowali już nad wieloma różnymi scenariuszami, w zależności od formy przeciwników. Jednak kwestia strategii defensywnej pojawia się w pełni, ponieważ decydujące będzie tutaj wykorzystanie Victora Wembanyamy, który w meczu z Thunder nie musiał się martwić ani Hartensteinem (mało wykorzystany w końcówce), ani Holmgrenem (nie ma się czym martwić).
Głównym zagrożeniem są zwłaszcza miasta Karl-Anthony Towns. Albo Victor zostanie wysłany do szpachlowania Josha Harta, „mniej” niebezpiecznego strzelca za trzy punkty niż jego przyjaciele, i będzie pełnił rolę „wędrowca”, czyli swego rodzaju wolnego elektronu zdolnego pomóc na dyskach, albo zostanie wysłany na pojedynek na KAT, jeśli ten ostatni będzie miał zbyt duży wpływ na dystrybucję gry.
Tak czy inaczej, powinniśmy się spodziewać, że Knicks będą starali się odsunąć Wemby’ego jak najdalej od półkola, aby ograniczyć jego pole do akcji w ataku. Nie jest też niemożliwe wyobrażenie sobie ekranów, na których Brunson mógł bezpośrednio zagrać z De’Aaronem Foxem, który w dalszym ciągu ukarany jest urazem kostki. Seria może być bardzo fizyczna, ponieważ Knicks są mistrzami w grze cięć, polegającej na łapaniu i strzelaniu, szczególnie na średnim dystansie. Obowiązkowy podskok podczas każdej podróży.
Aby bronić Jalena Brunsona, jest kilka opcji: Stephon Castle, Devin Vassell… ale prawdopodobnie nie Carter Bryant, bardziej wytrzymały, który podczas minut gry zostanie wezwany do zaopiekowania się Mikalem Bridgesem lub OG Anunobym. Jakie więc rozwiązanie? Być może toleruje 30 punktów od Brunsona, aby inni mogli prowadzić pojedynki z całą wymaganą koncentracją. Ale to dałoby mu szansę na rozgrzewkę, prawdopodobnie za bardzo. Lub narzucaj decyzje innym graczom, wywierając silną presję na lidera Knicks.
Karanie złych obrońców i zbyt powolne wycofywanie się Knicks
Jeśli Knicks mają tysiąc i jeden sposobów, aby ukarać Spurs w ataku, mają (prawie) tyle samo sposobów, aby zostać ukarani przez San Antonio w obronie. Karl-Anthony Towns nie jest potworem w obronie, Mitchell Robinson jedną ręką stąpa po lodzie. Jalen Brunson nie jest murem na zewnątrz. Mikal Bridges i OG Anunoby mogą grać i są referencjami na boisku, ale będą potrzebować wsparcia, aby nie bronić się w próżni.
Podczas gdy CJ McCollum bawił się w pierwszej rundzie pomiędzy Knicks i Hawks, atakując Brunsona tak szybko, jak mógł, aby go ukarać, Spurs muszą również szukać bezpośrednich pojedynków, aby karać przeciwników faulami. San Antonio ma siłę uderzenia, aby wymusić straty po stronie Mike’a Browna. Z błędami, ale też z bardzo szybkim popychaniem piłki do przodu, aby wykorzystać przewagę, bo w trzech tegorocznych starciach obu drużyn Nowy Jork był czasami karany ziewaniem niektórych w wycofywaniu się.
Tak czy inaczej zagranie na ekranie z Victorem Wembanyamą powinno być główną akcją Spurs na połowie boiska. Wymusić pojedynek na Wemby na Towns, na Robinsonie, lub dokonać zmiany, aby Castle, Harper, Fox, Vassell mieli okazję stoczyć bezpośredni pojedynek na dużą skalę w kierunku koła. Nawet Luke’a Korneta można wykorzystać w tej roli, ale Wemby poza ekranem jest oczywiście nieskończenie bardziej niebezpieczne.
Knicks prawdopodobnie wyrwą sobie włosy z głowy, jeśli nie uda im się ukryć w obronie Karla-Anthony’ego Townsa (będzie to trudne) lub Jalena Brunsona. To niewątpliwie ograniczy wspólne korzystanie, aby nie powodować zbyt wielu naruszeń. Było to widać po (jedynym) zwycięstwie Spurs nad Nowym Jorkiem w tym sezonie, gdzie Brunsona nie dało się ukryć w defensywie, a jego ataki były niezwykle skuteczne.
