Po prawie miesiącu rywalizacji w NBA możemy spokojnie powspominać poszczególne wyścigi trofeowe. Nagroda Trenera Roku jest dziś dla nas szczególnie interesująca i podkreśla nazwiska, o których niekoniecznie jesteśmy przyzwyczajeni wymieniać.
Bardzo wyróżnione wyróżnienia: JB Bickerstaff, Ime Udoka i Mitch Johnson
Ten pierwszy przetrwał duży harmonogram na początku sezonu, radząc sobie bez Jalena Durena i Isaiaha Joe. Pierwsze miejsce w zeszłym sezonie nie jest mirażem, JB utrzymuje swoją grupę, a Pistons pozostają jedną z najsilniejszych drużyn na Wschodzie z ciekawym rozwojem ofensywy i obroną, która będzie musiała wzrosnąć. Ime Udoka ze swojej strony pomaga uczynić Rockets jedną z trzech najlepszych drużyn Konferencji Zachodniej, a jego obecne pokerowe posunięcie to wykorzystanie Kevina Duranta, mniej w centrum uwagi, ale wciąż równie ważne. Jeśli chodzi o Mitcha Johnsona, jeśli wszyscy mamy zastrzeżenia do tej bardzo małej piątki i rotacji, które nie zawsze są zrozumiałe, możemy jedynie ukłonić się przed rekordem Spurs z Mitchoune na czele.
5 – Nick Pielęgniarz
Ocena? Doskonały. 12 zwycięstw, 3 porażki i pierwsze miejsce na Wschodzie nie jest łatwo utrzymać. Tylko trzy porażki Sixers miały miejsce w Cleveland oraz przeciwko Cavs i Celtics, trzem wielkim konkurentom, ale ogólnie Nick Nurse gra wspaniale w swoim XXL składzie. W trudnych sytuacjach (powrót przeciwko Cleveland, kilku nieobecności w Charlotte) Nurse systematycznie znajduje rozwiązanie, co buduje ogromną pewność siebie w jego szatni. Niektórzy leniwie powiedzą, że trenowanie LeBrona nie ma sensu, ale właśnie, po raz pierwszy w swojej karierze Król zostaje w tyle w hierarchii swojej drużyny i na tym polega praca trenera. Na razie projekt Sixers działa, a jego dyrygentowi należą się gratulacje.
4-Joe Mazzulla
11 zwycięstw i 3 porażki Celtics, pokonani jedynie przez Magic, Pistons i Rockets. Wcale nie jest źle! Podczas ich ponownego spotkania Jaylen Brown został unicestwiony planem wprowadzonym przez Boston, Jayson Tatum gra jak top 5 MVP, a wszyscy wokół niego gracze Mazzulli znają swoją rolę. Atakują bardzo mocno, solidnie się bronią, a Boston pozostaje pewnym wyborem na Wschodzie dzięki trenerowi, który zna swoich zawodników na pamięć. Paul George został przedstawiony w bardzo miły sposób, młody Scheierman, Walsh i Gonzalez mają swoje minuty, krótko mówiąc, wszystko idzie dobrze dla przyjaciela Joe, w zespole spokojny.

3- Micheasz Nori
Jedna z nowych twarzy na ławkach rezerwowych NBA, wcześniej znana jako asystent Wilków. Za chrzest bojowy w Portland? Micah wykonuje swoją pracę, a nawet lepiej. Facet nie boi się podejmować jasnych decyzji i wyznacza swoje tempo, stawiając obronę na pierwszym miejscu. Tylko 4 porażki od początku sezonu ze Spurs, Lakers, Wolves i wówczas niemożliwymi do zagrania Grizzlies, a poza tym w Portland jest całkiem źle. Sidy Cissoko dołączył do tej piątki, aby szczególnie tam sprowadzić swoją obronę. Równowaga pomiędzy starterami a ławkami rezerwowych jest bardzo dobra i (ponownie) czerpiemy wiele przyjemności z oglądania gry tej drużyny. dla Micaha Noriego!

2 – JJ Redick
W chwili pisania tych słów Lakers są po prostu – wraz ze Spurs – najlepszą drużyną w NBA. Więc tak, Luka Doncic chodzi po wodzie (39 punktów na mecz), ale to nie wszystko, JJ Redick w szczególności zaszczepił swojej drużynie bardzo defensywną atmosferę. Zaczyna się od Luki, który wykonuje robotę na swojej części boiska, a kończy się także na Matisse Thybulle i Walkerze Kesslerze, gwarantach obrony zespołu. Zawodnicy dokładnie wiedzą, po co tu są (Sexton, Mamu, Grimes, LaRavia), a na krawędzi pola boss wydaje się pewny swojego ruchu. Lakers lepsi bez LeBrona? JJ Redick wygrywa ten zakład. Radzimy zobaczyć wspaniały wynik taktyczny zdobyty przez Lakers przeciwko obronie Portland podczas ich ostatniego zwycięstwa. Trener i jego sztab znali odpowiedź na wszystkie relacje defensywne wysyłane do wielkich nazwisk. I nawet pod nieobecność (Luka w Detroit) zespół wykonuje swoją pracę.

1- Tuomas Iisalo
To ujęcie, które nie zadowoli Alexa z TrashTalk, ale jasne jest, że na początku sezonu wspaniała historia dociera do nas z Memphis. 10 zwycięstw, 4 porażki, nieźle jak na drużynę, którą miesiąc temu wyobrażaliśmy sobie na dnie Konferencji Zachodniej. Dobre ruchy Iisalo? Można je policzyć na palcach ośmiu rąk. Zrobienie z Ty Jerome’a ofensywnego gracza franczyzowego to coś niesamowitego, zmienić jego rakietę na wrogie terytorium i ukształtować małego Camerona Boozera, który wyraźnie rośnie z meczu na mecz. Tuomas ufa swojej młodości, prosi swoją trzodę o twardą obronę i bieganie tak szybko, jak to możliwe, co czyni Memphis jednym z ulubieńców na początku sezonu. Postulat, który – być może – miał się zmienić, ale trzeba było podkreślić pracę byłego trenera Paris Basketball!
